نامه ی امام رضا علیه السلام به عبدالعظیم حسنی:

 

بسم الله الرّحمن الرّحیم

ای عبدالعظیم از سوی من به یارانم سلام برسان و به ایشان بگو:

  • که شیطان را به خود راه ندهند
  • و به آنان فرمان ده به راستی در گفتار و ادای امانت
  • و آنها را فرمان ده در آنچه به کارشان نمی آید خاموشی ورزند
  • و ستیزه جویی کنار نهند و به یکدیگر روی آورند که موجب نزدیک شدن به من است
  • و به در افتادن با یکدیگر خود را مشغول نسازند که من با خود عهد کرده ام هر که چنین کند و یاری از یاران مرا به خشم آورد ، از خدا بخواهم در دنیا سخت ترین عذاب را بدو رساند و در آخرت در شمار زیانکاران باشد
  • و ایشان را آگاه ساز که خداوند ، نیکوکار آنها را خواهد بخشید و از بد کارشان در خواهد گذشت؛ مگر کسی که به خدا شرک ورزیده یا دوستی از دوستان مرا بیازارد یا بدخواهی او را به دل گیرد ؛ که اگر چنین کند خداوند او را نبخشاید تا زمانی که از این اندیشه بد باز نگردد، اگر بازگشت (چه بهتر) و گرنه روح ایمان از دلش رخت بربندد و از ولایت من بیرون رود . و او را از ولایت ما بهره ای نخواهد بود و از این سرنوشت بد به خدا پناه می برم .

بحارالانوار- جلد 71 – صفحه 231